C programlamada “#define” makrosu tanımlarken dikkat edilmesi gereken bazı noktalar var. Bunlardan birisi de parantezler; çünkü insanların hayalindeki gibi çalışmaz her zaman bu “#define” makroları. Diğer programcıların tanımladıkları makrolarda ne kadar gereksiz parantez kullanmış diyorsanız bu yazımı okuduktan sonra bir kez daha düşünün. Makrolar ne görürse aynen yapmasını söylediğiniz şeyi yapar sorgulayamaz, hesap yapamaz. Fazla uzatmadan bir kaç örnek vereyim:

#include 
#define ABS(x) x>0?x:-x

int main()
{
    printf("%d\n",ABS(3-5));
    return 0;
}

Bu kod parçasında ABS ismiyle tanımladığımız makrodan, gönderdiğimiz değer eğer 0’dan küçükse başına eksi koyarak 0’dan büyükse kendisi olarak döndürmesini bekliyoruz. Kısaca mutlak değer.  Beklediğimiz değer 3-5 = -2 olduğu için +2 dönmesi. Fakat makroya giden değer -2 değil 3-5. Bunda ne fark var diyeceksiniz, fark şudur ki makrolar fonksiyonlar gibi değeri hesaplayıp o değerle işlem yapmazlar. Makrolar birer sözlük gibi çalışırlar. Derleme anında gerekli değişiklikleri yapıp işlerini sonlandırırlar. Tıpkı en basit notepad programlarında bul ve değiştir (ctrl+h) modülünün çalışma mantığındadırlar. Bunu öğrendikten sonra tekrar incelersek yazdığımız abs makrosu 3-5 in sıfırdan küçük olduğunu gördü ve başına – işareti koydu. Yani -3-5 oldu ve bu da bize -8 sonucunu verdi. Aslında o kadar da şaşıracak bir şey yokmuş değil mi? Peki çözümü nedir?

#define ABS(x) (x)>0?(x):-(x)

Eğer makromuzu böyle tanımlasaydık hiç bir problem yaşamayacaktık. Bir diğer örneğimiz ise;

#include 
#define SQR(x) (x*x)
int main()
{
    printf("%d\n",SQR(2+3));      
    return 0;
}

Aynı açıklamaları uzun uzun tekrar yapmayacağım. Bizim beklediğimiz 2+3=5. O halde 5*5=25 olmalı. Oysa ki makromuz 2+3 değerini 2+3*2+3 haline sokuyor. Bu da matematiksel olarak 2+(3*2)+3 e eşittir. Yani 11’e.

#define SQR(x) ((x)*(x))

Eğer makromuzu böyle tanımlamış olsaydık hiç bir problemle karşılaşmayacaktık.